Dobranoc, mały piesku.

Kraciasty w piątek zjechał do domu w Polsce, a dzisiaj przed południem przekazał mi smutną wiadomość. Umarła nam Bobisia, ostatnia z Koszykarek. Miała 14 lat, od dłuższego czasu była bardziej niż bardzo schorowanym psem, przetrwała jednak wiosnę i miałam nadzieję, że zobaczę ją raz jeszcze. Była już głucha, prawie ślepa i było jej na tym świecie trochę samotnie bez innych Małych Psów z którymi w młodości bawiła się na podwórku. My ludzie też tak mamy, starzejemy się i mijamy podobnie. Kraciasty tego nie pamięta, ale kiedyś, gdy wracało się do domu, Bobisia, choć chorowała większość swojego życia, była najweselszym z psów – kręciła kikutkiem ogonka na wszystkie strony i robiła rundy honorowe naokoło mieszkania aż do palpitacji serca. Kiedy jeszcze nie bolały jej zęby i słyszała odgłosy gryzionego jabłka, pędziła do jabłkożercy i domagała się ogryzka jakby to był najprzedniejszy stek wołowy. Najbardziej kochała swoją ciocię Wacławę (psa, który gustował raczej w surowej marchewce i kiszonej kapuście) i babcię Marysię (człowieka pod którego nogami Bobisia lubiła wylegiwać się w kuchni) – z nimi spędzała najwięcej czasu. Nie wiem, co tam układała sobie w swojej psiej głowie, ale mam nadzieję, że byliśmy dla niej dobrą rodziną i że w większości sprawowaliśmy się jak trzeba. W końcu urodziła się w domu pod lasem i to on, to my byliśmy jej całym światem. Teraz leży w swoim koszyku niedaleko cioci Wacławy, Muszki II i czarnego Grahamka, a ja popłakuję jak głupia pisząc to wszystko … dobranoc, mały piesku.